Bugonia: Lanthimos Ana Akım Sinemayla Kucaklaşıyor

Filmin içerisinde Emma Stone’un saçlarının kazındığını canlı canlı izliyoruz ama kendisinin oyunculuğunun sınırlarını zorladığı sekanslar, saçını kazıttığı anlardan daha da dikkat çekici. Bir uzaylı olmadığını anlatabilmek için var gücüyle kendini ifade etmeye çalışan, medeni standartlarda bir tartışma zemini yaratmaya çalışırken kendisini kaçıran adamın asla kendisiyle aynı frekansta buluşamaması falan derken CEO’muz bitap düşüyor. Fakat tahmin edeceğiniz üzere bir noktada “düştüysek kalkarız” modunu da açıyor. Filmin genel hatlarıyla adamın evinde geçtiğini ve karakterlerin arasındaki dinamizmin de tempoyu sırtladığını söylemek mümkün. Dev bir prodüksiyon söz konusu değil ki çekimlerin ve kurgunun aşırı uzun sürmemesinden de bunu anlamıştık.

Çevre krizine ve çevreciliğe dair anlatmaya çalıştıkları ise görece enteresan ama yine görece yüzeysel. Bununla birlikte kendi garip sinema anlayışını hikayeye o kadar makul bir şekilde yediriyor ki Lanthimos, o final sekansını başka yönetmen çekse arkasından bir sürü laf yerdi dedirtebiliyor… Ayrıca filmin adına gelirsek “Bugonia”, antik Yunan’da ölü bir öküzün bedeninden arıların türediğine inanılan ritüeli ifade ediyormuş. Lanthimos, bu adı “ölümden yeniden doğan hayat” metaforu olarak seçmiş.

Festival sürecinde Jesse Plemons, bu karakterin oynadığı en zor karakter olduğunu ifade etti. Lanthimos, filmi distopya olarak tanımlayan gazetecilere “hayır bu günümüz” şeklinde yanıt verdi. Emma Stone ise tüm doğallığıyla uzaylılara olan inancını gazetecilerle paylaştı. Bu küçük anekdotların haricinde Lanthimos kırmızı halı öncesi Venedik’e Filistin rozetiyle geldi ve bu konuda sesini yükseltmekten çekinmeyen bir sanatçı olduğunu da tekrar gösterdi. Film yakın zamanda Türkiye’de vizyona girecek, girdiğinde sinema gündemini bir süreliğine esir alacaktır diye düşünüyorum.

Kapak Fotoğrafı: Guardian

İlginizi çekebilir: Eralp Alper’den Frankenstein