Escape The Chaos: Morcheeba’dan Malzeme Aynı Yemek Daha Da Tatlı

İlk parça “Call For Love” tam bir bildiğimiz Morcheeba parçası. Parçanın yakıtı, Skye Edwards’ın içinize işleyen vokali. Arka plandaki synth’lerle beraber yavaş tempoda sizi alıp götüren parçanın sonunda da hoş ve dinlendirici bir solo var. “Call For Love” tam bir Morcheeba parçasıyken onu takip eden “Elephant Clouds” ise, tam bir potansiyel Morcheeba hit parçası. Benim de albümdeki favori parçalarımdan biri. Ross Godfrey’in gitarı bazı yerlerde parçaya blues havası bile veriyor.

Üçüncü parça “Peace Of Me”de İngiliz rapçi Oscar #Worldpeace yer almış. Haliyle parçanın hip hop kısmı ağır basıyor. Bunu dengeleyen Skye Edwards’ın vokaline elektronik öğeler de eşlik edince parça sound olarak albümün ismi ve temasına tezat oluşturarak kaotik bir yapıya bürünüyor. Ancak bu yapı onu güzelleştirmiş. Yine benim albümdeki favorilerimden biri.

Skye Edwards’ın gruptaki, müzik dünyasındaki ve hayattaki süremle ilgili parça dediği “We Live And Die”, albümün 4. şarkısı. Varlığımın yüzde 60’ını geçirdiğim Morcheeba’daki 30 yılıma bir saygı duruşu diye de ekliyor Skye Edwards. Parça hem ismi hem de nakarat kısmındaki yapısıyla aklıma James Bond filmlerini getirdi.

Bir başka sinematik parça ise “For We Come”. Parçanın başındaki ıslık sizi bir western filminin içine götürüyor. Parça ilerledikçe ara ara duyulan yaylılar da bunu pekiştirmiş. Bu şarkı da albümün öne çıkanlarından.

“Molten”, albümü dinlediğimde aklımda kalan ilk parçaydı. Özellikle bas hatları ve synthler çok güzel. Albümdeki hit olma potansiyeli yüksek parçalardan biri. Şarkının ortalarındaki konuşmalı bölüm daha kısa olsa bence iyi olurmuş. “Bleeding Out” albümün en uzun şarkısı. Ben, parçayı sonundaki saykodelik bölüm hariç pek beğenmedim. Bu parçayla beraber son bölüme kadar albümdeki ısınamadığım şarkılar başlıyor.

“Cooler Heads”, DJ Mr Six’in scratch’leri ile doksanlar hip-hop havasına sahip bir parça. Onun dışında benim için pek bir şey vadetmiyor. Sonraki parça “Hold It Down”, girişindeki spacey efektler ile güzel başlıyor ama bence sonra sıradanlaşıyor. “Dead To Me”de latin öğeler gözüme çarptı. Hatta “The Girl From Ipanema”yı Morcheeba coverlasa ortaya buna benzer bir şey çıkabilirdi. 

Albümün sondan bir önceki parçasına geldiğimizde benim ısınamadığım şarkılar, alev alan bir parçayla bitiyor. “Pareidolia”, gerek Kolombiyalı müzisyen El Leon Pardo’nun flütü gerekse Ross Godfrey’in eşi Amanda Zamolo’nun vokaliyle albümün en güzellerinden biri olmuş.

Albüme ismini veren “Escape The Chaos” ile albüm kapanıyor. Bu da sevemediğim parçalardan bir başkası. Albümü genel olarak değerlendirdiğimde, grubun en iyi bildiği formülü daha da geliştirerek bu albüme de uyguladığını görüyorum. Çok fazla bir yenilik vadetmiyor ancak yine de harika bir albüm. Yüz metre rekortmeni bir atletin, gene 100 metrede ve aynı stille koşması ancak rekorunu daha da geliştirmesi gibi.  

Kapak Fotoğrafı: Escape The Chaos

İlginizi çekebilir: Gürkan Sonat’tan Ayın Yeni Albümleri