Home for Soul: Ruhum Buraya 'Ev' Dedi

Melisa Kesmez, Çiçeklenmeler’de şöyle demiş: “Bu insanlar bana verilmemişti, ben onlara doğmamıştım. Onları yeryüzünde arayıp bulmam gerekmişti. Onlara doğru yürümem ve yanlarına varıp çemberlerine katılmam gerekmişti. Kabilemi bulmuştum. Öyle hissediyordum. Aile sanıldığı kadar tesadüfi bir şey değildi, kuradan çıkmıyordu, onu bulman veyahut oturup kendi ellerinle yapman gerekiyordu.” Ben kendi ellerimle yapmak için bir adım attım, çağrıyı duyanlar toplaştı. Bu yazıda sizi Home for Soul ile tanıştırmanın ötesinde, samimi bir davet sunmak istiyorum.

Benden bir şey olmamın beklenmediği bir topluluğun parçası olmayı hayal ettim hep. Sesimle olduğu kadar sessizliğimle de var olabileceğim. Beni hakkımda kabul edilmiş [“İrem böyledir, İrem şöyle bir insandır” gibi] keskin yargılara hapsetmeyen, her gün içimden yeni benler doğurmamı destekleyen. Böylece yeni şeyler denemekten korkmadığım, özgürce yeni benleri keşfedebildiğim, ortaya koyabildiğim. Hep gülümsemek zorunda hissetmediğim ya da hep pozitif kalmaya çabalamadığım. Karanlıklarımı da paylaşabildiğim; beni anlamaya gönlü olan insanlar tarafından duyulduğumu, görüldüğümü hissettiğim.










