7. Mardin Bienali: Mezopotamya’da Taşın ve Gökyüzünün Diyaloğu

Geçmişten Günümüze Bir Kültür Köprüsü

Bienal, her edisyonda Mardin’in ruhunu farklı bir kavramla sorguluyor. 2010’da mimari geçitlerden ilham alan yolculuk; “Otopsi” (2012), “Mitolojiler” (2015), “Sözden Öte” (2018) ve doğanın iyileştirici gücüne odaklanan “Çimenin Vaadi” (2022) ile devam etti. En son 2024’te “Daha Uzaklara” diyerek sınırları sorgulayan etkinlik, bölgeyi küresel sanat haritasında kalıcı bir referans noktasına dönüştürdü.

2026: “GÖKzemin” – Bir Keşif Rotası

15 Mayıs – 21 Haziran 2026 tarihleri arasında gerçekleşecek olan 7. Mardin Bienali, Çelenk Bafra küratörlüğünde heyecan verici bir perspektif sunuyor. Bu seneyi özel kılan en büyük fark, bienalin ilk kez eski şehir merkezinin dışına taşarak Dara Antik Kenti ve Kızıltepe gibi geniş bir rotayı kapsaması. Teması ise “GÖKzemin”. Mardin’in karakteristik taş mimarisi ile sonsuz Mezopotamya gökyüzü arasındaki varoluşsal ilişkiyi inceleyen bu yolculukta rehberimiz, özgürlük ve dönüşümün sembolü olan kuşlar olacak. Bu rehberlik aslında iki kadim edebi referansın tam ortasında duruyor: Bir yanda Batı edebiyatının ilk ütopyalarından Aristophanes’in “Kuşlar”ı, diğer yanda Doğu bilgeliğinin öz-keşif yolculuğu olan Feridüddin Attar’ın “Mantıku’t-Tayr”ı (Kuşların Dili). Bienal, bizi bu kuşların peşinden tıpkı Attar’ın Simurg’u arayan kuşları gibi, sanat eserleri arasında kendi hakikatimize ve yeni bir dünya tahayyülüne doğru bir yolculuğa davet ediyor. Mezopotamya ovasına süzülen bir kanat çırpışında, Doğu ile Batı’nın bu eşsiz zihinsel köprüsünü hissetmek mümkün.

Küratöryel Bakış ve Kişisel Bir Bağ

İstanbul Modern’deki küratöryel çalışmalarıyla da tanıdığımız Çelenk Bafra, sanatı sosyal hafıza ile birleştirme konusundaki ustalığıyla yerel hikâyeleri evrensel bir dille kurguluyor.

Bu çerçeveye kendi üretim pratiğim açısından bakıldığında; tekstil mühendisliği eğitiminin kazandırdığı malzeme sezgisi ve marka pazarlama deneyiminden gelen görsel kültür okumasının bugün yazı ve fotoğraf eksenindeki üretimlerle kesiştiği noktada, katılımcı sanatçılar arasında özellikle bir isim odağımda: Gözde İlkin. İlkin’in kumaşlar ve dikişler üzerinden kurduğu toplumsal anlatıların, Mardin’in zanaat kültürüyle nasıl bir diyalog kuracağını görmek, teknik birikimimle güncel sanatsal arayışlarımın kesiştiği noktada benim için çok değerli. Ayrıca Michael Rakowitz’in hafıza katmanlarına dokunan işleri ve Ahmet Doğu İpek’in siyah mürekkebiyle yarattığı o derin atmosferin Mardin’in dokusuyla kuracağı bağı görmek için sabırsızlanıyorum.

Deneyimin Ötesinde Bir Kültürel Miras Farkındalığı

Mardin Bienali, bize Mezopotamya’nın binlerce yıllık taşlarına kazınmış bu kültürel mirası çağdaş sanatın diliyle yeniden okuma şansı sunuyor. Bu platformun asıl gücü, sanatı sadece fiziksel bir ziyarete hapsetmemesi; aksine bir fikrin veya bir sembolün kanadında, mekânla sınırlı kalmayan bir ortak bilince ulaştırabilmesi.

Bu süreçte fiziksel olarak o sokaklarda bulunmak, taşın dokusuyla eserin yerleşimini yerinde tecrübe etmek eşsiz bir duyusal bağ kuracaktır. Ancak bu diyaloğa uzaktan dahil olmak da bu yolculuğun bir parçası. Sanatçıların Mardin’in hafızasından süzerek ortaya koyduğu kavramları araştırmak, “GÖKzemin” temasının altındaki o derin anlamları keşfetmek ve bu evrensel dili takip etmek, kendi entelektüel dünyamıza yapacağımız en kıymetli yatırımlardan biri.

Çünkü kültürel zenginlik, bir şehre ayak basmaktan çok daha fazlası. O şehrin ve sanatın sunduğu vizyonu zihnimizde taşıyabilmektir. 2026’da yolumuz Mardin’e düşse de düşmese de bu mirası meraklı bir zihinle takip etmek ve o kolektif hafızanın bir parçası olmak hepimizin elinde. Unutmayalım ki; bir kültürü asıl yaşatan, sadece onun içinden geçenler değil, onun üzerine düşünen ve o evrensel dili anlamaya çalışan meraklı zihinlerdir.

Bienal detaylarına dalarak kendi keşif rotanızı çizmek isterseniz mardinbienali.org adresine mutlaka göz atmanızı öneriyorum.

Kapak Fotoğrafı: mardinbienali.org

İlginizi çekebilir: Burcu Dimili’den Mardin Bienali’nin Ardından