My Favourite Cake: Yalnızlığın Buruk Hali
My Favourite Cake (En Sevdiğim Pastam), insan ruhunun derinliklerindeki en güçlü hislere odaklanıyor. Modern İran sinemasının incelikli yaklaşımıyla işlenen bu öykü, 70’li yaşlarını süren Mahin ve Faramaz’ın tesadüfen keşfettiği dostluk ve aşka dair sade ama güçlü bir anlatı sunuyor. Film, günlük rutinin içindeki o küçücük mutluluk anlarının bizi tekrar hayata bağlayabilme noktasındaki maharetlerini tek tek önümüze atıyor. Aynı masaya oturmanın, bir fincan kahve veya bir kadeh şarap eşliğinde göz göze bakmanın dahi kocaman bir dünyaya kapı aralayabileceğini hissettiriyor. Sevmeye, sevilmeye, yalnızlığa ve ölüme dair buruk bir masal anlatıyor bize.
Mahin ve Faramaz’ın yolları, hayatın yüzlerine uzun süredir gülmediği bir dönemde, hepimize tanıdık gelecek olan ekonomik sıkıntıların konuşulduğu sohbetlerin arka planında, bir emekli lokantasında kesişiyor. İkisinin de içinde taşıdığı yalnızlık, adeta saklanabilecek bir duvar kalmayınca kendini ifşa ediyor. Film, korkunun nasıl içten içe birleştirici olabileceğini de keşfediyor. Birlikte vakit geçirme kararı, ölmeye ve yalnız kalmaya dair endişelerin yoğunluğundan doğuyor olsa da, bu duygu onları ayrıştırmak yerine daha da yaklaştırıyor. Yaş ilerledikçe insanın bir eşe, sıcak bir sohbete duyduğu ihtiyaç katbekat artarken, bu ihtiyacın farkında olmak dahi hayata tutunmayı kolaylaştırıyor. Sahnelerdeki bakışlar, sarılmalar ve yarım gülümsemeler, “korkudan doğan samimiyetin” belki de en büyük güvencesi gibi görünüyor.
