Ozzy Osbourne'un Ardından: Karanlıklar Prensi'nin Vedası

Son konserini ya da cenazesini izlerken ağlıyorum diyen arkadaşlarımdan, Maltepe’de anısına lokma dökülmesi gibi ilginç paylaşımlara, veda konserine koşulsuz gelen dev isimlerden, Birmingham’da gerçekleşen cenaze törenindeki insanların duygularına, şahit olduğum şeyler bana Ozzy Osbourne’un dünya üzerinde çok az sayıda insanın başarabileceği bir etki bıraktığını farkettirdi. Son konserin görüntülerini izlerseniz, pek çok katılımcının parçalara ağlayarak eşlik ettiğini görürsünüz. Bence Ozzy Osbourne’nun kendisi dahil herkes çok yakın zamanda usta ismin hayatını kaybedeceğini hissediyordu. 

Bazı dram filmlerinde, kahramanımızın bir sebeple sayılı günleri vardır ama diğer taraftan da son olarak yapması gereken bir şey, bir görev vardır ve onu yapar yapmaz huzur içinde ölür ya, çok dolu bir hayat yaşayan Ozzy’de, son kez sahneye çıkarak belki de kendince son isteğini yerine getirdi ve huzur içinde son yolculuğuna çıktı. 

Led Zeppelin ve Deep Purple gibi gruplar heavy metal ile ilgili ilk işaretleri verse de bu türün kurucusu Black Sabbath olarak kabul edilir. İlk metal albümleri de aynı zamanda Black Sabbath’ın da ilk albümü olan 1970 tarihli Black Sabbath ve aynı yıl yayımlanan Paranoid’dir. İşte Ozzy, grubuyla birlikte bir mucit gibiydi. Şimdi birazda Ozzy’nin solo albümlerindeki sevdiğim bazı parçalarından bahsetmek istiyorum. 

Gelmiş geçmiş en güzel intro’lardan birine sahip olan “Mr. Crowley”, Don Airey’in muhteşem klavye solosu ile başlar. Bu başlangıç o kadar karanlık bir havadadır ki kendinizi perili bir evde  hissedersiniz. Sonra Ozzy’nin harika vokali sizi dünyaya döndürür. Randy Rhoads’un gitar soloları ise sizi kendinizden geçirtir. Parçanın ilham kaynağı ise, İngiliz okültist Aleister Crowley.

Soğuk savaş döneminde toplumsal eleştiriler barındıran “Crazy Train”, tüm zamanların en güzel gitar riff’lerinden birine sahiptir. Bu riff’in sadece parçanın başında ve sonunda kullanılması, benim için bir meteoru izlerken alınan zevk gibi. Çok kısa olduğu için ağzınıza bir parmak bal çalıp yok oluyor. Bu riff, keşke parçada daha uzun olarak yer alsayamış diye her zaman düşünmüşümdür. Yes’in ünlü klavyecisi Rick Wakeman’ın da yer aldığı “I Just Want You”, Led Zeppelin’in “All My Love” parçasının başka bir versiyonu gibidir. Ozzy’nin Lemmy Kilmister ve Zakk Wylde ile yazdığı “Mama I’m Coming Home” efsane ismin en duygusal parçalarından biri olarak karşımıza çıkar. Duygusal parçalardan bahsetmişken, Lita Ford ile söylediği “Close My Eyes Forever”, “Goodbye To Romance”, “Here For You”, “Tonight” gibi parçaları unutmamak lazım. 

Ozzy Osbourne’un John Lennon’ın “Imagine” parçasına gönderme yaparak benim “Imagine” versiyonum dediği “Dreamer”da Ozzy, güzel bir dünyanın hayalini kurar. Yaylıların çok yakıştığı duygusal parça “So Tired”, biraz da Electric Light Orchestra şarkılarına benzer. Yine sevdiğim parçalardan “No More Tears”ın melodisinin hemen hemen aynısını Ayron Jones’un 2017 tarihli “Take Me Away” parçasında duyarsınız. Enerjik parçalarına baktığımda ise, “Bark At The Moon”, “Shot In The Dark”, “Over The Mountain”, “S.A.T.O” gibi pek çok parça bir anda aklıma geliyor. 

Ozzy Osbourne bir yanda uyuşturucu ve alkol bağımlılığı, sansasyonları, diğer yanda ise masum, çocuksu halleri, komik hikayeleri ve The Osbournes programında gördüğümüz aile yaşamıyla müzik dışında da her zaman göz önünde oldu.  Özellikle komik insanların ölümünden sonra “Bu sefer güldürmedi” kalıbı kullanılır ya, karanlıklar prensi ise bu sefer gerçekten dünyamızı kararttı. 

Kapak Fotoğrafı: Getty Images

İlginizi çekebilir: Gürkan Sonat’tan Müzik Dünyasının Günceli