The Wonder: Mucize Mi? Hurafe Mi?

Editör Notu: Yazının devamı spoiler içermektedir. Dilerseniz filmi izledikten sonra geri dönebilirsiniz.

Gazeteci oğlan, biraz saf ama bir o kadar rasyonel tavırlarıyla hemşireden sonra kanımın ilk ısındığı karakter oldu. Filmin asıl meselesi mevzunun çözülüş şekli değil, zira her şey şak diye ortaya çıktı. Fakat olayın kendisi müthiş derecede şok edici. Küçücük kızın erkek kardeşiyle arasındaki ilişki, kardeşinden sonra geçen dönemde ailesi tarafından uğradığı akıl almaz manipülasyon… Kızın bir şeyleri itiraf ettiğinden haberi yokmuşçasına konuştuğu daha doğrusu “döküldüğü” o anlar da seyirci köşeye sıkışıyor. İlk yarısında filmin fantastik bir yere mi evrileceği veya bilimin ağır basıp bu yobaz ailenin başına çöküp çökemeyeceği konusunda ikilemler varken, hikayenin açığa kavuşmasıyla filmin sürükleyici kısmı başlıyor diyebiliriz.

Haklı olduğunu ispat etmek için türlü yollara giren fakat bunların hepsinin çıkmaz sokak olduğunu fark ettikten sonra geç olmadan kendi çözümünü aramaya başlayan hemşireye iyice arka çıkmaya başlıyoruz. Bu akılsızlara laf anlatmaya çalışacağıma kızı kurtarayım daha iyi diye düşünmesi son derece mantıklı. Küçük kızı, öleceğine ve gözlerini açtığında başkası olarak uyanacağına ikna ettiği, onu sırtındaki bu yükten kurtaran masalsı an beni çok etkiledi. Dönüp notlarını güncelleyip evi yakması ise içimi yeterince soğutmasa da tatmin etti. Aile kurumunun kutsal olup olamayacağı ile ilgili tartışmalara fütursuz şekilde girebilecek bir film The Wonder.

Dünyadan ve toplumlardan izole şekilde yetişen, kapalı kutu ailelerden çıkan bu çocuklar, ileride en olmayacak yerden medet uman, mucize arayan ama “inançlı” olduğu göz önüne alınarak kafayı tırlatmış olduğu gerçeği pek de konuşulmayan insanlara dönüşüyor. Günümüzde İrlanda gibi medeni toplumlar bu tarz meseleleri biraz geride bırakma şansına nail olmuş durumda fakat bazı gelişmekte olan ülkeler için durumlar The Wonder’dakinden hallice işleyebiliyor. Filmin finalinde öz ailesiyle cehennemi yaşayan kızın, üvey annesi ve babası ile bambaşka bir hayata yelken açmış olması çok özel. Son yarım saat boyunca hırpalayan film, ferahlatan bir final yapıyor en azından. Filmin açılış ve kapanış sekanslarındaki cesur tercihler kayda değer. Gerçeklik ile hikaye anlatıcılığı arasındaki bağı çok somut bir yerden ele alıyor. Hoşuma gidip gitmediğine emin değilim ama yaratıcı bir dokunuş olduğu kesin. Son olarak, Florence Pugh bu gidişle kendi jenerasyonunun ikonuna dönüşecek gibi görünüyor. Büyük bir keyifle takip ediyorum hanımefendiyi…

Kapak Fotoğrafı: Variety

Sinema dünyasına ve filmlere dair paylaşımlarıma Instagram üzerindeki film blogumdan (@atıptutuyorum) ulaşabilirsiniz.