Vicdansız: Gölgedeki Benliğimiz

Editör notu: Yazının devamı spoiler içerebilir.

Deniz ve Vicdan’ı

Finans sektöründe çalışan, hırslı bir uzman olan Deniz, işyerinde gerçekleştirdiği bir kahramanlık sonrası patronundan ortaklık teklifi alıyor. Parayı gücün anahtarı olarak gören Deniz, ekonomik olarak yükseldiğinde hayatta her şeye sahip olabileceğine inanıyor. Bu uğurda patronunun kızı Nilüfer’e yaklaşır ve onunla bir ilişki kuruyor.

Oysa gerçekten sevdiği tek kişi, kız arkadaşı Vicdan. Deniz, Vicdan’a zengin olmak için Nilüfer’le evleneceğini söylüyor ve ondan iki yıl kendisini beklemesini istiyor. Ancak geçirdikleri bir trafik kazasının ardından Vicdan ortadan kayboluyor; sanki hiç var olmamış gibi, hayattan tüm izleri siliniyor.

Deniz ise onu unutamıyor. Peki ya Vicdan hiç var olmadıysa? Yoksa Vicdan, Deniz’in susturmaya çalıştığı iç sesi midir?

Kırmızı mı Mavi mi?

Tam da burada The Matrix ile kurulan paralellik anlam kazanıyor. Matrix’te Neo’nun kırmızı yada mavi hapı seçmesinin istenmesi gibi, Vicdansız da ana karakterimiz Deniz’i sürekli seçim yapmaya zorluyor. Ancak bu seçimlerin ne kadar özgür olduğu tartışılır. Dizideki karakterler de tıpkı Matrix evrenindeki insanlar gibi, görünmez bir sistemin içinde sıkışmış durumdalar. Bu sistem bazen toplum baskısı, bazen geçmiş travmalar, bazen de güç ilişkileri olarak karşımıza çıkıyor.

Görsel dil açısından dizi oldukça kontrollü ve kasvetli bir atmosfer kuruyor. Soğuk tonlar ve dar ve yakın kadrajlar, karakterlerin sıkışmışlık hissini desteklerken, anlatının psikolojik ağırlığını da artırıyor. Bu estetik tercih, izleyiciyi sadece hikayeye değil, karakterlerin zihinsel dünyasına da hapsediyor. Deniz’in yaptığı her seçimde başarısız olması artık izleyici ile bütünleşiyor ve bizim de canımıza tak ediyor.

Oyunculuk performansları ise dizinin en güçlü yanlarından biri. Özellikle başrol karakterinin içsel çatışmasını yansıtan sahneler, zaman zaman diyalogdan bağımsız olarak bile güçlü bir anlatım sunuyor. Sessizlikler, bakışlar ve küçük mimikler, metnin altını dolduran önemli araçlara dönüşüyor.

Deniz’in kendisiyle olan mücadelesini adım adım izlerken hikaye olarak Edge of Tomorrow filminden esintiler fark ettim. Hikaye sürekli en başa, her şeyin başladığı ana dönüyor. Deniz’in hayatındaki kırılmalar bu mücadelenin parçaları: şirkette kandırdığı müşterisi, birlikte çalıştığı çalışma arkadaşları, Nilüfer, Vicdan, babası… ve en sonunda kendisi.

Deniz olayların hep en dibinden, sonuçların içinden baktığı için aslında vermesi gereken asıl savaşın kendiyle olduğunu fark edemiyor. Sezon finalinde bile bu gerçeğin eşiğine gelir ama yine de tam anlamıyla yüzleşemez.

Deniz bu geçmişe dönüşlerde, bu kişilerle yaşadığı çatışmaları çözmeye çalışırken başlangıçta agresif ve savunmacı bir tavır sergiliyor. Ancak zamanla, posterdeki adamın —yani çocukluk sırlarının— devreye girmesiyle bu çatışmalar başka bir boyut kazanıyor. Her müdahale, onu biraz daha çocukluğuna yaklaştırıyor.

Deniz aslında bu süreçte kaybettiği benliğiyle yüzleşmeye, onu yeniden bulmaya çalışıyor. Kısmen de olsa bunu başarıyor; fakat yine de en kritik noktada, meselenin başından beri kendisi olduğunu kabullenemiyor.

Sevgili okurlar; sizce hayatımızı seçimlerimiz mi şekillendirir, yoksa içinde bulunduğumuz koşullar mı bizi bazı seçimlere zorlar?

Kapak Fotoğrafı: TOD

İlginizi çekebilir: Dilay Muran’dan İki Dünya Bir Dilek: Masal İle Gerçek Arasında Bir Hikaye